I C 635/18

Wyrok+Uzasadnienie

Sygn. akt I C 635/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 września 2019 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sławomir Splitt

Protokolant: Jolanta Migot

po rozpoznaniu w dniu 27 września 2019 r. w Gdyni na rozprawie

sprawy z powództwa K. K. (1)

przeciwko (...) Towarzystwu (...) S.A. w W.

o zadośćuczynienie

I. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz powoda K. K. (1) kwotę 12.600,00 złotych (dwanaście tysięcy sześćset złotych), wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 kwietnia 2018 roku do dnia zapłaty;

II. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz powoda K. K. (1) kwotę 427,61 złotych (czterysta dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt jeden groszy), tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV. nakazuje ściągnąć od pozwanej (...) Towarzystwa (...) S.A. w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 290,11 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt złotych jedenaście groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa,

V. nakazuje ściągnąć od powoda K. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 303,16 złotych (trzysta trzy złote szesnaście groszy) tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa.

Sygn. akt IC 635/18

UZASADNIENIE

Powód K. K. (1) wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 25.783,00 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18 kwietnia 2018 roku do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 30 sierpnia 2017 roku uczestniczył w wypadku drogowym spowodowanym przez osobę ubezpieczoną od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego.

W wyniku wypadku odniósł obrażenia: uraz głowy z wstrząśnięciem mózgu, krwiak śródpiersia górnego, złamanie typu B. pierwszej kości śródręcza prawego – w tym zakresie wykonano repozycję zamkniętą reki.

Powód przez okres czterech miesięcy przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Pomimo leczenia powstał trwały uszczerbek na zdrowiu w postaci ograniczenia zakresu ruchów czynnych w stawach nadgarstka prawego i przewlekłych dolegliwości bólowych w tej okolicy oraz dolegliwości bólowych głowy o charakterze przewlekłym.

Lekarz orzecznik określił trwały uszczerbek na zdrowiu powoda na 11-15%.

Powód ma ograniczoną ruchomość ręki, która drętwieje przy dłuższej pracy na komputerze oraz po śnie, ma problemy z precyzyjnym chwytaniem.

Pozwany przyznał powodowi kwotę 4.217,00 złotych tytułem ubezpieczenia. Żądanie podwyższenia zadośćuczynienia nie zostało uwzględnione w decyzji z dnia 17 kwietnia 2018 roku. Stąd powód wyliczał odsetki od dnia 18 kwietnia 2018 roku

(vide: pozew, k. 3-6)

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa.

Pozwany nie kwestionował odpowiedzialności swojej jako ubezpieczyciela, oraz tego, iż w wyniku zdarzenia powód poniósł szkody na osobie. Wskazał również na fakt wypłaty zadośćuczynienia w kwocie 4.217,00 złotych.

Pozwany nie kwestionował również zakresu obrażeń poniesionych przez powoda w związku z wypadkiem.

Pozwany kwestionował wysokość trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda wskazując, iż znalazła ona odzwierciedlenie w opinii prywatnej sporządzonej przez specjalistę z zakresu chirurgii. W ocenie pozwanego uszczerbek w postaci złamania podstawy I kości śródręcza prawego skutkuje co najwyżej 6% uszczerbkiem na zdrowiu.

Powód definitywnie zakończył leczenie w dniu 13 grudnia 2017 roku co wskazuje, iż w tym okresie jego stan zdrowia był dobry.

Tym samym pozwany zakwestionował wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia.

Jednocześnie w ocenie pozwanego odsetki winny być liczone od dnia wyrokowania.

(odpowiedź na pozew. k. 53-59)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

K. K. (1) w dniu 30 sierpnia 2017 roku jadąc motocyklem marki D. o nr. rej. (...) uczestniczył w wypadku drogowym spowodowanym przez A. M. kierującą samochodem F. o numerze rejestracyjnym (...).

Pojazd sprawcy wypadku był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego.

Powód zgłosił szkodę u pozwanego. Pozwany decyzją z dnia 7 lutego 2018 roku przyznał powodowi z tytułu zadośćuczynienia kwotę 4.217,00 złotych. W kolejnych wydanych przez ubezpieczyciela decyzjach z dnia 15 marca 2018 roku i 17 kwietnia 2018 roku pozwany nie uwzględnił żądania powoda podwyższenia kwoty z tytułu zadośćuczynienia.

(okoliczności niesporne)

Biegły z zakresu ortopedii wskazał jako rozpoznanie stanu powoda po wypadku: stan po wstrząśnięciu pnia mózgu, stan po krwiaku śródpiersia górnego po stronie lewej, stan po złamaniu I kości śródręcza prawego typu B. oraz stan po zamkniętej repozycji i stabilizacji drutami K. i założeniu longety gipsowej

Stan po wstrząśnięciu pnia mózgu jest czasowym odwracalnym zaburzeniem czynności bioelektrycznej mózgu, w którym nie dochodzi do strukturalnego uszkodzenia tkanki ośrodkowego układu nerwowego. Wstrząśnienie mózgu wygoiło się w typowym okresie czasu i nie skutkuje żadnymi zaburzeniami adaptacyjnymi.

Krwiak śródpiersia górnego stanowi wynaczynienie się kwi poza łożysko naczyniowe, zaś badanie TK klatki piersiowej powoda wykluczyło uszkodzenie dużych naczyń śródpiersia.

Złamanie I kości śródręcza prawego typu B. wymagało zamkniętej repozycji i zespolenia 2 drutami K. i unieruchomienia gipsowego.

Mając na względzie skutki – w postaci deficytu ruchu odwiedzenia kciuka w stawie i osłabienia siły chwytnej prawej – wiodącej ręki powoda biegły określił uszczerbek na zdrowiu na 6%.. Jednocześnie biegły wskazał na możliwość ustąpienia następstw w przyszłości w związku z rehabilitacją.

Leczenie powoda trwało w okresie od 30 sierpnia do listopada – to jest do momentu zakończenia drugiej tury zabiegów rehabilitacyjnych.

Dolegliwości bólowe nie były znaczne.

Powód w niewielkim stopniu wymagał okresowej pomocy osób trzecich – do połowy października kiedy został zdjęty opatrunek gipsowy.

Uczucie drętwienia palców ręki powoda biegły nie wiązał ze zdarzeniem wskazując, iż w jego trakcie palce te nie doznały obrażeń.

Obecność blizn, w szczególności będących następstwem leczenia operacyjnego i mających charakter punktowy nie może stanowić podstawy orzekania uszczerbku na zdrowiu.

(opinia, k. 200 – 205, opinia uzupełniająca, k. 224-226)

Biegły z zakresu neurologii stwierdził , iż zniekształcenie płytki paznokciowej kciuka prawego jest praktycznie niewidoczne, to samo odniósł do dwóch punktowych blizn po drutach K..

Stwierdził niewielki deficyt odwiedzenia prawego kciuka nie upośledzający istotnie chwytu i ruchów precyzyjnych.

W rozpoznaniu stwierdził przebyty uraz głowy ze wstrząśnieniem mózgu, stan po krwiaku śródpiersia górnego po stronie lewej, przebyte leczenie operacyjne wygojone złamanie kości śródręcza prawego typu B..

Stwierdził, iż ze względów neurologicznych u powoda nie nastąpił trwały, ani długotrwały uszczerbek na zdrowiu. Blizny prezentowane przez powoda są praktycznie niewidoczne i nie są szpecące. Skutki neurologiczne nie były przyczyną dolegliwości bólowych, powodowane one były urazem kości śródręcza prawego, zaś biegły wskazał, iż powód stosował leki przeciwbólowe przez okres dwóch tygodni po opuszczeniu szpitala. Z powodu skutków neurologicznych wypadku powód nie wymagał opieki osób trzecich. Powód nie odczuwa i nie będzie odczuwał skutków wypadku natury neurologicznej.

(opinia biegłego, k. 244-247)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Normatywną podstawę odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela stanowią przepisy art. 822 § 1 i 4 k.c. i art. 8241 § 1 k.c w zw. z art. 445 § 1 k.c.

Zgodnie z art. 822 § 1 i 4 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Na mocy natomiast art. 8241 § 1 k.c. o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez zakład ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody.

Nadto, na względzie należy mieć również treść art. 361 § 1 k.c., który stanowi, iż zobowiązany do odszkodowania (zadośćuczynienia) ponosi odpowiedzialność jedynie za normalne następstwa działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła.

W myśl przepisów art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

Podstawą dokonania ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie stanowiły dowody z załączonych przez strony dokumentów, jak również z dokumentów złożonych do akt sprawy karnej XK 974/17, ponadto zeznania powoda, oraz dowód z opinii biegłych. W ocenie Sądu dowody te stanowiły wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, zaś złożone przez biegłych opinii były jasne, rzetelne i oparte na właściwej argumentacji.

W niniejszej sprawie powód domagał się od pozwanego ubezpieczyciela zapłaty kwoty 25.783,00 złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek zdarzenia z dnia 30 sierpnia 2017 roku.

Powód powoływał się na wypłacone mu w toku postępowania przed ubezpieczycielem zadośćuczynienie w kwocie 4.217,00 złotych uznając je za zaniżone. W tym zakresie powód powoływał się na uszczerbek na zdrowiu określony procentowo na 11- 15%, odniesione w wypadku obrażenia, ich skutki w postaci czteromiesięcznego przebywania przez powoda na zwolnieniu lekarskim, powstaniu blizn szpecących powoda, przewlekłych dolegliwościach bólowych oraz skutku trwałym w postaci ograniczenia zakresu ruchów czynnych w stawach nadgarstka prawego, drętwienia reki przy dłuższej pracy.

Z przeprowadzonej przez biegłych opinii wynikało, iż skutki wypadku, któremu uległ powód, a za które ubezpieczyciel ponosił odpowiedzialność skoncentrowały się w dużej mierze na złamania podstawy I kości śródręcza prawego. Uraz ten – według opinii biegłego ortopedy skutkował 6% uszczerbkiem na zdrowiu. Jednocześnie w zakresie pozostałych zgłoszonych przez powoda urazów biegli zgodnie wskazali, iż ich skutki nie wykraczały poza zakres czasowych dolegliwości nie mających w zakresie skutków długofalowych wpływu na zdrowie powoda.

Podobnie w zakresie wskazywanych przez powoda blizn – w opinii biegłych nie miały one charakteru blizn widocznych, które w znaczący sposób szpeciły powoda.

Zakres dolegliwości bólowych – odniesiony do prawej ręki powoda i doznanego złamania kości śródręcza został określony na okres dwóch tygodni, zaś jego nasilenie nie było znaczne.

Biegli wykluczyli to, by skutkiem wypadku były zgłaszane przez powoda dolegliwości polegające na drętwieniu palców III- V prawej reki, wskazując zgodnie, iż nie nastąpiło ich uszkodzenie w wyniku wypadku.

Zakres dolegliwości związanych z wstrząśnieniem mózgu, nudności, wymiotów biegli określili również na okres dwutygodniowy.

W zakresie dotyczącym urazu prawej ręki biegły chirurg wskazywał na to, iż powoduje o niewielkie śladowe deficyty w zakresie operatywności prawej ręki, co więcej wskazywał również na to, iż skutki te nie muszą być trwałe, albowiem dalsza rehabilitacja może wyeliminować negatywne następstwa zdarzenia zupełnie.

A zatem w ocenie Sądu podstawą do wyliczenia należnego powodowi zadośćuczynienia winna stanowić przede wszystkim wysokość procentowego uszczerbku na zdrowiu.

Dodatkowymi przesłankami warunkującymi wysokość zadośćuczynienia winny być – okres leczenia powoda (czteromiesięczny) – związany z wyłączeniem z pracy zawodowej, jak również dwumiesięczny okres obniżonej sprawności powoda.

Ponadto uzupełniająco należy podnieść negatywne następstwa w okresie bezpośrednio po wypadku – to jest w okresie dwutygodniowym, jak również fakt, iż wypadek pozostawił deficyty w operatywności ręki prawej – będącej wiodącą ręką dla powoda.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał za zasadne przyznanie powodowi zadośćuczynienia w kwocie 12.600,00 złotych.

W zakresie dotyczącym odsetek Sąd uznał, iż zasadnie powód wywodził ich naliczanie od dnia następującego po dniu negatywnej dla powoda decyzji w przedmiocie podwyższenia kwoty przyznanego zadośćuczynienia.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku, kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 k.p.c. oraz stosunkowym rozdzieleniem kosztów – zgodnie z art. 100 k.p.c.

Na koszty poniesione przez powoda składały się: opłata sądowa w kwocie - 1.290,00 złotych, koszty pełnomocnika – 3.600,00 złotych, opłata skarbowa – 17,00 złotych oraz zaliczka na biegłego neurologa - w kwocie 687,70 złotych, to jest razem - 5.594,70 złotych.

Z kolei koszty poniesionego przez pozwanego to koszty pełnomocnika – 3.600,00 złotych, opłata skarbowa – 17,00 złotych i zaliczka na biegłego – 900,00 złotych, to jest razem – 4.517,00 złotych.

Powód wygrał w 48,90%, to jest w kwocie kosztów 2.735,80 złotych. Przegrał w 51,10%, co przekłada się na kwotę 2.308,19 złotych kosztów poniesionych przez pozwanego. Różnicę kosztów na rzecz powoda stanowi kwota 427,61 złotych zasądzona w punkcie III wyroku.

Z zaliczek uiszczonych przez strony na poczet opinii biegłego pokryto koszt wynagrodzenia biegłego neurologa (w całości to jest kwocie 687,50 złotych koszt pokryty z zaliczki uiszczonej przez powoda) oraz w części koszt wynagrodzenia biegłego chirurga (koszt 900 złotych z łącznej kwoty wynagrodzenia – 1.493,27 złotych). W kwocie 593,27 złotych wynagrodzenie biegłego chirurga zostało pokryte tymczasowo ze środków Skarbu Państwa.

Mając na względzie powyższe Sąd w punktach IV i V obciążył strony obowiązkiem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowe stosownie do wymiaru przegranej procesowej, to jest powoda w kwocie 303,16 złotych, zaś pozwanego w kwocie 290,11 złotych na podstawie art. 113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych