II BP 12/12
Sąd Najwyższy
Zadaj pytanie o treść tego orzeczenia w PrawoAI.
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93 - art. 395 § 1, art. 417(1) § 2)
- Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1974 r. Nr 24 poz. 141 - art. 300, art. 101(2) § 2)
- Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43 poz. 296 - art. 424(5), art. 424(5) § 1, art. 424(5) § 1 pkt 3, art. 424(8) § 1, art. 424(8) § 2)
- Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 - art. 77 ust. 1)
Treść orzeczenia
Sygn. akt II BP 12/12
POSTANOWIENIE
Dnia 4 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z powództwa Z.N.
przeciwko N. W. Polska S.A.
o odszkodowanie z umowy o zakazie konkurencji,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 kwietnia 2013 r.,
skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 21 września 2010 r.,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 21 września 2010 r. Sąd Okręgowy w W. po rozpoznaniu sprawy z powództwa Z. N. przeciwko N. W. Polska S.A. o odszkodowanie z umowy o zakazie konkurencji na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 24 marca 2010 roku zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I, III, IV, V w ten sposób, że powództwo oddalił oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego koszty zastępstwa procesowego.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego powódka jako podstawę skargi wskazała naruszenie prawa materialnego tj. art. 395 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 1012 § 2 k.p. Uprawdopodabniając szkodę powódka wskazała, iż skarżony wyrok Sądu Okręgowego w W. spowodował konieczność zwrotu pozwanemu odszkodowania zasądzonego przez Sąd pierwszej instancji w kwocie 4.770 zł, jak również obowiązek zapłaty kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje w kwocie 1.350 zł. Z powodu trudnej sytuacji materialnej powódka musiała zaciągnąć pożyczkę w Banku na łączną kwotę 5.603,81 zł, która w całości została przeznaczona na spłatę długu na rzecz pozwanego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części; 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne; 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy; 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe; 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Ponadto § 2 stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Każde z sześciu wymagań z art. 4245 § 1 k.p.c. jest indywidualne i niezależne, a zatem każde powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu.
W rozpoznawanej skardze nie powołano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3). Wymóg ten jest samoistny i niezależny od wymogu wskazania podstaw skargi o stwierdzenie niezgodności. Należy podkreślić, że postawienie przez ustawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05 (OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140), instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem, uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest niezgodne. Po drugie, przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia. W przedmiotowej skardze powołano podstawy, ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, należy zatem uznać, że skarga nie spełnia omawianego wymagania. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2006 r., I BP 11/06, OSNP 2007 nr 21-22 poz. 319; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06, niepubl.).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art. 4248 § 1 i § 2 k.p.c.