II CZ 96/14
Sąd Najwyższy
Zadaj pytanie o treść tego orzeczenia w PrawoAI.
Powołane przepisy
- Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 - art. 45 ust. 1, art. 78)
- Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43 poz. 296 - art. 380, art. 394(1) § 3, art. 394(2) § 2, art. 398(14))
Treść orzeczenia
Sygn. akt II CZ 96/14
POSTANOWIENIE
Dnia 13 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marta Romańska (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)
SSN Karol Weitz
w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Okręgowego
w W.
przeciwko W. W.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 13 lutego 2015 r.,
zażalenia pozwanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
z dnia 28 sierpnia 2014 r.,
oddala zażalenie i zasądza od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1 800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
UZASADNIENIE
W zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego. W zażaleniu pozwany zarzucając naruszenie art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ponadto wniósł na podstawie art. 380 k.p.c. o rozpoznanie przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu Sądu Okręgowego w P. z dnia 6 sierpnia 3014 r. o odmowie zwolnienia pozwanego od opłaty od skargi kasacyjne.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzut naruszenia wskazanych w zażaleniu przepisów Konstytucji jest niezasadny. Przepis art. 3942 § 2 k.p.c. w zakresie w jakim wyklucza zaskarżenie postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych, wydanego po raz pierwszy przez sąd II instancji, został uznany za zgodny z Konstytucją (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2009 r., SK 19/08.
Postanowienie o odmowie zwolnienia pozwanego od opłaty od skargi kasacyjnej z dnia 6 sierpnia 2014 r. uznać należy za w pełni zasadne. Zwolnienie od konieczności ponoszenia opłat sadowych jest wyjątkiem. Powinno zostać stosowane wobec osób, które biorąc pod uwagę przeciętny poziom uzyskiwanych dochodów i posiadanego majątku nie mogą ponosić tych opłat bez uszczerbku dla siebie i rodziny. W sytuacji, gdy uzyskiwane dochody oraz posiadany majątek pozwalają na ponoszenie tych opłat, a tak jest w przypadku pozwanego, zwolnienie nie powinno być orzekane. Wniosek taki jest tym bardziej uzasadniony jeżeli zważyć, że pozwany korzystający z drogi wycieczek zagranicznych oraz posiadający samochód dobrej marki, wnosząc o zwolnienie go z opłaty sądowej chce przerzucić ryzyko związane z toczonym procesem na środki budżetowe, czyli procesować się na koszt wszystkich pozostałych obywateli, w ogóle nie biorąc pod uwagę, że jeżeli pewny jest swoich racji zawartych w kasacji, to aby nie uszczuplać swojego stanu posiadania może wziąć kredyt, który spłaci w razie uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.
Mając na względzie, że zarzuty podniesione w zażaleniu okazały się nieuzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia.