Ts 136/99
Trybunał Konstytucyjny
Zadaj pytanie o treść tego orzeczenia w PrawoAI.
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 3 lipca 1947 r. o popieraniu budownictwa (Dz. U. z 1947 r. Nr 52 poz. 270 - art. 21)
- Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 - art. 32, art. 64, art. 79 ust. 1)
Treść orzeczenia
198
POSTANOWIENIE
z dnia 7 października 1999 r.
Sygn. Ts 136/99
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Jadwiga Skórzewska-Łosiak
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Izabeli P.,
p o s t a n a w i a:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Izabeli P. sporządzonej 7 września 1999 r., a nadanej w Urzędzie Pocztowym w W. 21 września 1999 r. zarzucono, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. z 3 grudnia 1998 r. jest niezgodny z art. 21 ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o popieraniu budownictwa (Dz.U. Nr 52, poz. 270), a także narusza art. 32 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
W skardze konstytucyjnej Izabeli P. zażądano natomiast od Trybunału Konstytucyjnego zbadania zgodności z Konstytucją RP oraz ustawą z 3 lipca 1947 r. o popieraniu budownictwa, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie skarżącej, nie formułując równocześnie jakichkolwiek zarzutów w stosunku do podstawy normatywnej tego wyroku. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.