Ts 172/99
Trybunał Konstytucyjny
Zadaj pytanie o treść tego orzeczenia w PrawoAI.
Powołane przepisy
- Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 - art. 79 ust. 1)
Treść orzeczenia
48
POSTANOWIENIE
z dnia 1 grudnia 1999 r.
Sygn. Ts 172/99
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Jadwiga Skórzewska-Łosiak
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Lucjana Tadeusza S.
p o s t a n a w i a:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Lucjana Tadeusza S. sporządzonej 23 listopada 1999 r., zarzucono, iż wyrok Sądu Wojewódzkiego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z 14 sierpnia 1998 r. (sygn. XIV U 1505/98) oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 29 września 1999 r. (sygn. II UZ 106/99) naruszają wskazane w skardze konstytucyjnej przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.).
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
W skardze konstytucyjnej Lucjana Tadeusza S. zażądano natomiast od Trybunału Konstytucyjnego zbadania zgodności wyroku Sądu Wojewódzkiego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z 14 sierpnia 1998 r. oraz postanowienia Sądu Najwyższego z 29 września 1999 r. ze wskazanymi w skardze przepisami ustawowymi, nie formułując równocześnie jakichkolwiek zarzutów w stosunku do podstawy normatywnej tego wyroku. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.