I CO 17/05
Sąd Najwyższy
Zadaj pytanie o treść tego orzeczenia w PrawoAI.
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43 poz. 296 - art. 405, art. 393(11))
- Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r. sygn. akt P 18/04 (Dz. U. z 2005 r. Nr 181 poz. 1524 - art. 401(1))
- Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 30 poz. 168 - art. 160 § 5)
- Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu 25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 - art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2, art. 77)
- Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93 - art. 417)
Treść orzeczenia
Sygn. akt I CO 17/05
POSTANOWIENIE
Dnia 2 listopada 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z powództwa K. J. i Z. C.
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie X. i Miastu W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 listopada 2005 r., na skutek
skargi powódek o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu
Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt I CK (…),
uznaje się niewłaściwym i skargę powódek o wznowienie postępowania
przekazuje Sądowi Apelacyjnemu.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 405 k.p.c., do wznowienia postępowania z przyczyn
nieważności oraz na podstawie przewidzianej w art. 4011
właściwy jest sąd, który
wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych
instancji, właściwy jest sąd instancji wyższej. Do wznowienia postępowania na innej
podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał co do istoty sprawy. Skarżące
powołują się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 4011
k.p.c., w
szczególności zaś na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r.,
P 18/04 (Dz. U. Nr 181, poz. 1524), którym orzeczono o niezgodności d. art. 160 §
5 kpa z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Oceniając zatem kwestię
właściwości sądu w odniesieniu do wniesionej skargi należy uwzględnić
okoliczność, że kognicja Sądu Najwyższego rozpoznającego kasację powódek od
2
wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 czerwca 2004 r., I ACA (..) była ograniczona i
wyznaczały ją granice zaskarżenia oraz podstawy kasacji (d. art. 39311
k.p.c.).
Powódki w kasacji w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej
- dotyczącej naruszenia prawa materialnego - zarzuciły jedynie naruszenie
art. 417 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji RP. Oznacza to, że Sąd Najwyższy
oddalając kasację nie opierał swego orzeczenia na podstawie przepisu prawnego,
którego konstytucyjność została podważona przez Trybunał Konstytucyjny.
W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji.