IV CZ 6/14

Sygn. akt IV CZ 6/14

POSTANOWIENIE

Dnia 21 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
‎SSN Maria Szulc
‎SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi powoda

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 28 września 2012 r.,

w sprawie z powództwa J. K.
‎przeciwko T. K. i in. ,

‎o zapłatę,
‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 marca 2014 r.,
‎zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 6 sierpnia 2013 r.,

1) oddala zażalenie,

2) przyznaje adwokatowi A. G. od Skarbu

Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 5 400

(pięć tysięcy czterysta) złotych powiększoną o należny

podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa prawnego udzielonego skarżącemu z urzędu

w postępowaniu zażaleniowym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 28 września 2012 r. w sprawie oddalił apelację J. K. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 czerwca 2011 r., oddalającego jego powództwo przeciwko T. K., W. G., Z. G. oraz Agencji Nieruchomości Rolnych o zapłatę.

W skardze o wznowienie tego postępowania opartej na treści art. 403 § 2 k.p.c., J. K. powołał się na nowy dowód w postaci postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 12 lutego 2002 r., uchylającego nakaz zapłaty i umarzającego postępowanie w sprawie z powództwa poprzednika prawnego pozwanej Agencji przeciwko skarżącemu oraz  W. S., A. S., M. C. i M. C., które to postanowienie otrzymał w dniu 14 września 2012 r.

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił    skargę  J.  K. na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. W  uzasadnieniu  wskazał między  innymi,  że analiza akt o sygnaturze I C …/02 prowadzi do wniosku, iż postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia  12  lutego 2002 r. zostało  skarżącemu doręczone w  dniu 18  września   2012  r.,  a  zatem  zanim   zapadł   wyrok  Sądu Apelacyjnego kończący postępowanie objęte  skargą  o  wznowienie postępowania.  Orzeczenie   to  zostało   wydane po   zamknięciu   rozprawy apelacyjnej  w dniu 28 września  2012  r.,  podczas  której   skarżący  mógł przedstawić   postanowienie z dnia  12  lutego  2002  r.,  którym - co potwierdza w   skardze    - dysponował już     w    tej    dacie.  Skarżący    nie  powoływał się  na   jakiekolwiek okoliczności,    które       uniemożliwiałyby    mu posłużenie się    wskazywanym  dowodem  w  toczącym  się    jeszcze procesie.  Ponadto   zdaniem Sądu    Apelacyjnego    budzi wątpliwości, czy   wydanie    postanowienia na  które   powołuje się    skarżący miało  jakikolwiek    wpływ   na    wynik   procesu skoro  przyczyną   oddalenia   powództwa  oraz   apelacji   skarżącego  w    sprawie     V   ACa …/12 było niewykazanie,   że  doszło do  naruszenia dóbr osobistych powoda w sposób powodujący szkodę niemajątkową.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 8 kwietnia 2013 r. skarżący zakwestionował zasadność odrzucenia skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu.

Skarżący jako podstawę wznowienia wskazał jego zdaniem nowe okoliczności które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.). Za nowy dowód skarżący uznał wydane dnia 12 lutego 2002 r. postanowienie Sądu Okręgowego w G. (sygn. akt I C …/02), które zostało doręczone jego pełnomocnikowi, ale z nieznanych przyczyn nie zostało przedstawione jako dowód w sprawie V ACa …/12 przed zamknięciem rozprawy w dniu 28 września 2012 r. Zdaniem skarżącego nie był on należycie reprezentowany.

Wbrew tym twierdzeniom, a zgodnie z tym co ustalił Sąd Apelacyjny, trzeba uwzględnić, że wymienione postanowienie zostało doręczone skarżącemu dnia 18 września 2002 r.

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., możliwość wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy obejmuje tylko takie dowody lub okoliczności, które nie tylko, że istniały już w czasie poprzedniego postępowania lecz były stronie wówczas nieznane i niemożliwe przez nią do wykorzystania, tj. strona o nich nie wiedziała i wiedzieć nie mogła, natomiast nie zalicza się do nowości tych dowodów i okoliczności, które nie zostały przez stronę powołane na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia, czy błędnej oceny potrzeby ich powołania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., IV CZ 11/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2010 r., III CZ 18/10, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r., III CZ 38/12, niepubl.). Istotne jest zatem to, czy strona mogła rzeczywiście i realnie zapoznać się  ze środkami dowodowymi i mogła je wykorzystać w dotychczasowym postępowaniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., V CZ 46/08, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r., III CSK 254/11, niepubl.).

W ustalonych okolicznościach nie budzi wątpliwości, że skarżący mógł zapoznać się z treścią postanowienia z dnia 12 lutego 2002 r. i skorzystać z tego środka dowodowego przed zakończeniem postępowania, o którego wznowienie wnosi.

Wobec tego, Sąd Apelacyjny oceniając wniesioną skargę prawidłowo uznał, że przyczyny, na które powołuje się skarżący, nie wypełniają ustawowej podstawy wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie skarżącego, a o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu rozstrzygnął zgodnie z § 15 i 16 w  związku z § 13 ust. 2 pkt 2, § 6 pkt 7 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst: Dz.U.2013.461).

jw