III Ka 240/22

UZASADNIENIE

Formularz UK 2

Sygnatura akt

III Ka 240/22

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

wyrok Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 8 marca 2022 roku w sprawie II K 1571/19.

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

☒

uchylenie

☒

Zmiana

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

M. G.

Nie uzupełniano przewodu sądowego , podstawą orzeczenia były ustalenia faktyczne dokonane przez sąd I instancji. Prawidłowo on także ocenił wszystkie przeprowadzone przez siebie dowody , wadliwie jednak przyjął , że w realiach niniejszej sprawy doszło do zaistnienia przesłanki powagi rzeczy osądzonej ( res iudicata ) z powodu wcześniejszego prawomocnego umorzenia postępowania tj. PR 1 Ds 336/13 w tym zakresie zarzucanego M. G. czynu dotyczącego okresu od 2010 roku do stycznia 2013 roku. Odmienna interpretacja sądu odwoławczego tego stanu rzeczy doprowadziła jednakże w efekcie do uznania , że także w powyższym czasie oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona czynu z art 207§1 kk.

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzut rażącego naruszenia prawa karnego procesowego mający wpływ na treść zapadłego orzeczenia poprzez błędne przyjęcie , że w realiach niniejszej sprawy doszło do zaistnienia przesłanki powagi rzeczy osądzonej ( res iudicata ) na skutek podjęcia uprzednio umorzonego postepowania w fazie in rem w sprawie o sygn. akt PR 1 Ds 336/13 dotyczącego znęcania się przez M. G. nad małoletnią A. K. tj. o czyn z art 209§ 1 kk , które to postępowanie co do czasu popełnienia przestępstwa obejmowało okres od 2010 roku do stycznia 2013 roku , stanowiący czas popełnienia przestępstwa zarzucanego M. G. w niniejszej sprawie , albowiem postępowanie w sprawie PR 1 Ds 336/13 zostało podjęte w dniu 3 czerwca 2019 roku postanowieniem prokuratora oraz połączone na podstawie art 327§1 kpk i art 34§1 kpk do przedmiotowej sprawy , w związku czym brak jest podstaw do przyjęcia , iż zaistniała negatywna przesłanka w postaci powagi rzeczy osądzonej.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja oskarżyciela publicznego była trafna i zasługiwała na uwzględnienie. Słusznie Prokurator Rejonowy wskazał , iż wyrok w części dotyczącej umorzenia postępowania zapadł z obrazą przepisów postępowania ,a mianowicie art 17§1 pkt 7 kpk poprzez błędne przyjęcie przez sąd I instancji negatywnej przesłanki powagi rzeczy osądzonej. Sąd Rejonowy w Kaliszu wydając takie rozstrzygnięcie powołał się bowiem na fakt jego wcześniejszego prawomocnego umorzenia w tym zakresie , ale uwadze jego umknęło równocześnie to , iż przedmiotowe postępowanie tj. PR 1 Ds 336/13 w dniu 3 czerwca 2019 roku zostało podjęte i połączone na podstawie art 327§1 kpk i art 34§1 kpk ( patrz k 145 ) do sprawy PR 1 Ds 18.2019 i dalej prowadzone już pod tą sygnaturą. Co istotne jednak i nie dostrzegł też tego sąd meriti , że postępowanie przygotowawcze w sprawie PR 1 Ds 336/13 zakończyło się w fazie in rem o czyn z art 207§1 kk. W toku tego dochodzenia , co podkreślał też w swej apelacji jej autor , nie wydano przeciwko M. G. postanowienia o przedstawieniu zarzutów , ani nie przesłuchano go w charakterze podejrzanego. Tymczasem w świetle dyspozycji art 17 §1 pkt 7 kpk zasadnicze znaczenie - z punktu widzenia ujemnych przesłanek procesowych w postaci powagi rzeczy osądzonej i zawisłości sprawy - ma procesowe pojawienie się w postępowaniu osoby podejrzanego w rozumieniu art 71§1 kpk. To dopiero od tego momentu powstaje również procesowa przeszkoda do wszczęcia i prowadzenia innego postępowania o ten sam czyn i przeciwko temu samemu oskarżonemu. Samo wszczęcie postępowania w sprawie ,a następnie umorzenie go po przeprowadzeniu czynności nie wykraczających poza fazę in rem , których wyniki nie stwarzały jeszcze przesłanek do postawienia zarzutów konkretnej osobie , nie powoduje stanu powagi rzeczy osądzonej. Jak wskazał także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 października 2008 ( VKK 252/08 , OSNwSK 2008; Nr 1 , poz 1992 ) postępowanie umorzone w tym stadium może bowiem zostać podjęte w każdym czasie , co wprost wynika z regulacji art 327§1 kpk. W przypadku zatem czynności procesowych kończących postępowanie przygotowawcze z powagi rzeczy osądzonej korzystają jedynie prawomocne postanowienia o umorzeniu postępowania wydane w fazie in personam. W wymieniona cechę nie są natomiast wyposażone prawomocne postanowienia o umorzeniu postępowania , jeżeli zostały wydane w fazie in rem , jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. ( patrz Kodeks postępowania karnego .T. K.. Art. 1-424 . Redaktor dr D. D.. Wydawnictwo C. H. (...) W.

2020 ).

Wniosek

O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Okoliczności podniesione przez skarżącego nie zostały rozważone przez sąd I instancji w sposób należyty i pogłębiony co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku , doprowadzając do błędnego wniosku o potrzebie umorzenia postępowania wobec oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu dotyczącego okresu od 2010 roku do 13 stycznia 2013 roku popełnionego w K. woj. (...) i w B. woj. (...)- (...).

3.2.

Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu , że oskarżony od września 2013 roku do 14 października 2018 roku w K. znęcał się psychicznie i fizycznie nad małoletnią pasierbicą A. K. w ten sposób , że będąc pod wpływem alkoholu bez powodu wszczynał awantury domowe , w trakcie których znieważał małoletnią , ubliżał jej , używał wobec niej słów wulgarnych , krytykował oraz ośmieszał , a także groził pozbawieniem życia ,a nadto stosował przemoc fizyczną w postaci szarpania za odzież , popychania i dawania klapsów w pupę - w sytuacji gdy brak jest jednoznacznych dowodów , aby oskarżony dopuścił się zarzucanego czynu ,a jedynym dowodem mającym świadczyć o popełnieniu przez oskarżonego czynu zabronionego są zeznania pokrzywdzonej , które są dezawuowane przede wszystkim przez jej matkę A. G..

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut chybiony. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może opierać się tylko na odmiennej ocenie materiału dowodowego i polegać na forsowaniu własnego poglądu na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut , należy wskazać , jakich uchybień w świetle zgodności ( lub niezgodności ) z treścią dowodu , zasad logiki ( błędność rozumowania i wnioskowania ) czy sprzeczności ( bądź nie ) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów sąd I instancji ( wyrok SA w Katowicach z dnia 25 listopada 2016 roku , II AKa 398/16, L. ). Samo zanegowanie trafności ustaleń sądu orzekającego poprzez wyrażenie tylko odmiennego poglądu w tej materii nie jest wystarczające do wnioskowania o dopuszczeniu się przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych ( wyrok SA w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2016 roku ,II AKa 358/16 , L. ).Uchybienie o jakim mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k. ma bowiem miejsce wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania. Błąd taki może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (tzw. błąd dowolności). Może być on zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie (wyrok SA w Warszawie z dnia 14.06.2017 r., II AKa 83/17, LEX nr 2330649).Powyższe uchybienia w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Wbrew twierdzeniom apelacji sąd I instancji trafnie uznał , że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona występku z art. 207§1 kk. Obrońca oskarżonego nie zgadzając się w apelacji z tym rozstrzygnięciem zakwestionował poczynione ustalenia i po raz kolejny zaprezentował wersję i ocenę zdarzeń relacjonowaną przez oskarżonego. Odnosząc się do podniesionego zarzutu apelacji wskazać należy , że Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku dokonał szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie oraz wspierających je zeznań jego żony A. G. i uznał jednocześnie za wiarygodne i przekonywujące zeznania A. K. . Sąd I instancji swoje stanowisko w tej kwestii przekonywująco i należycie uzasadnił. To samo sąd orzekający uczynił w stosunku do zeznań pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków oraz rzeczowego materiału dowodowego, a przedstawiona w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku argumentacja w tym zakresie jest w ocenie sądu odwoławczego logiczna i jasna , nie ma więc potrzeby jej powielania. Należy jedynie dodać , że sąd I instancji wyjaśnił dokładnie i wnikliwie okoliczności popełnienia przez M. G. przypisanego mu czynu ,a zebrany w toku czynności procesowych materiał będący podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie należy uznać za wszechstronny i kompletny. Ocena wyjaśnień oskarżonego i pozostałych dowodów dokonana została także z uwzględnieniem reguł wyrażonych w art 7 kpk ,a wyciągnięte w ten sposób wnioski są logiczne i trafne. Kwestionowanie więc przez obrońcę oskarżonego takiego stanowiska uznać należy jedynie za polemikę opartą na selektywnej i subiektywnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Sama bowiem możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por. odpowiednio wyrok SA w Krakowie z dnia 29.10.2010 r., II AKa 162/10, LEX nr 852362).Sąd odwoławczy w całości podziela stanowisko , że podstawowe znaczenie dla przypisania oskarżonemu winy mają zeznania pokrzywdzonej , która precyzyjnie i obszernie zrelacjonowała działania i czyny M. G. w stosunku do niej , jakie miały miejsce na przestrzeni lat. Ponadto jak słusznie zauważył to sąd I instancji składała te zeznania w różnym wieku , ale relacje te były stanowcze i konsekwentne. Poza tym przesłuchiwana ona była w obecności psychologa , ale z uwagi na upływ czasu i różne miejsca , w których te czynności procesowe przeprowadzano byli to dwaj różni biegli , a mimo to wnioski końcowe ich ekspertyz były tożsame . Zarówno bowiem E. S. , jak i M. C. stwierdziły zgodnie , iż zeznania pokrzywdzonej posiadały walor wiarygodności i nie ujawniły u w/w skłonności do konfabulacji. Obrońca oskarżonego deprecjonując natomiast w swej apelacji opinię biegłej M. C. instrumentalnie przemilcza w/w okoliczności i nie odnosi się w żaden sposób do tego , iż również druga biegła w ten sam sposób zdiagnozowała relacje A. K.. Zważywszy więc na wymowę w/w dowodów powyższa apelacja mija się w sposób oczywisty z realiami sprawy ,a ich uważna i staranna analiza prowadzi wręcz do zgoła odmiennych wniosków , jakie prawidłowo wywiódł sąd I instancji. Autor apelacji skutecznie także przemilcza przedłożone przez pokrzywdzoną nagranie , które ewidentnie przeczy wersji zdarzenia z dnia 14 października 2018 roku , jakie przed sądem w swych zeznaniach przedstawiała A. G. i jawi je jako niewiarygodne. Całkowicie niezrozumiałe jest więc twierdzenie skarżącego , że zeznania tego świadka winny być ocenione odmiennie przez sąd I instancji. Odnośnie natomiast zeznań A. L. , to po ich uważnej lekturze i analizie można jedynie skonstatować , że obrońca oskarżonego przywoływał w apelacji ich fragmenty dobrane jedynie wybiórczo pod kątem stawianej tam tezy, pomijając jednocześnie te które temu stanowisku nie odpowiadały. Świadek ten natomiast w sposób zbieżny i spójny z pokrzywdzoną relacjonował to co na temat zdarzenia z dnia 14 października mu ona przekazała. Potwierdził także , że oskarżony miał spory problem z alkoholem , o czym świadczyły chociażby liczne butelki po nim , które czasami A. L. sam wynosił do śmieci. Świadek wreszcie opisał jaka napięta atmosfera panowała w tym domu i jak skąpe ,a wręcz śladowe były kontakty między pokrzywdzoną ,a oskarżonym , gdy on tam przebywał. Odnosząc się do podniesionego zarzutu apelacji wskazać więc należy , że nie jest tak, iż sąd I instancji bezkrytycznie przyjął za w pełni wiarygodne zeznania A. K. pomawiającą bezpodstawnie , jak utrzymywał w/w , oskarżonego M. G.. Przeczy temu bowiem treść uzasadnienia, w którym organ orzekający trafnie zweryfikował i przeanalizował wypowiedzi wskazanych świadków ( T. K. (2), A. L. ) oraz ich zbieżność i spójność w powyższym zakresie. Mija się także obrońca oskarżonych z realiami tej sprawy, kiedy w istocie twierdzi , iż zeznań pokrzywdzonej nie da się zweryfikować i nie znajdują one potwierdzenia w innych dowodach, bo takim potwierdzeniem są chociażby przywołane wyżej opinie dwóch różnych biegłych psychologów. Wersję w/w świadków potwierdza również pośrednio rzeczowy materiał dowodowy , wskazany precyzyjnie przez sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Reasumując Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił więc wszystkie zebrane w sprawie dowody i na tej podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne. Nie wykraczają one poza granice swobodnej oceny dowodów , która to ocena nie wykazała istotnych błędów natury faktycznej i logicznej , zgodna była ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. W uzasadnieniu sąd wskazał jakie fakty uznał za ustalone , na czym oparł poszczególne ustalenia ,a następnie wyprowadził z dokonanych ustaleń prawidłowe wnioski w zakresie sprawstwa oskarżonego.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Kontrola instancyjna nie wykazała , aby sąd I instancji dopuścił się uchybień wskazanych w apelacji obrońcy oskarżonego. Wobec bezzasadności więc podniesionego zarzutu apelacyjnego nie zasługiwał też na uwzględnienie wniosek obrońcy oskarżonego o jego uniewinnienie.

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

Brak możliwości wydania wyroku skazującego , wobec umorzenia postępowania przez sąd I instancji.

☒ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Możliwość uchylenia wyroku uniewinniającego lub umarzającego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania , związana z regulacją ne peius określoną w art 454§1 kpk ( art 437§2 zd. II kpk ) zachodzi dopiero wtedy , gdy sąd odwoławczy - wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stanowiących jedną z podstaw odwoławczych określonych w art 438 pkt 1-3 kpk , ( czyli po uzupełnieniu postępowania dowodowego , dokonaniu prawidłowej oceny dowodów , poczynieniu prawidłowych ustaleń faktycznych ) - stwierdza , że zachodzą podstawy do wydania wyroku skazującego , czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony w art 454§1 kpk. Sama tylko możliwość wydania takiego wyroku w ponownym postępowaniu przed sądem I instancji jest niewystarczająca dla przyjęcia wystąpienia reguły ne peius określonej w art 454§1 kpk ( patrz uchwała SN z dnia 20 września 2018 r., I KZP 10/18 , OSNKW 2018/11/73 ).W tej sytuacji obowiązkiem Sądu Okręgowego było uprzednie skorygowanie uchybień sądu I instancji oraz wyrażenie własnej oceny faktycznej i prawnej. Sąd odwoławczy dokonał oceny materiału dowodowego w toku procesu apelacyjnego i prowadzi ona do wniosku , że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona czynu z art.207§1 kk. także w okresie od 2010 roku do stycznia 2013 roku. Ponieważ sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego , co do którego zapadł w tym zakresie wyrok umarzający postępowanie , konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kaliszu do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy uznał mianowicie ( uwzględniając reguły wykładni celowościowej i systemowej art 454§1 kpk ) , że wprowadzenie niejako na nowo do opisu przypisanego M. G. przez sąd I instancji czynu ( przestępstwa wieloczynowego ) zachowań ( co do których umorzono błędnie postępowanie w tym zakresie ) przez Sąd Okręgowy stanowiłoby jednak naruszenie reguły ne peius. Nie sposób bowiem dostrzec , że wówczas skutkiem takiego prawomocnego orzeczenia , byłoby to , iż skazany miałby ograniczone możliwości podważenia takiego wyroku w zakresie tych ustaleń , a należy przypomnieć jeszcze , że wykonanie kary pozbawienia wolności jaką wymierzył mu sąd I instancji zostało mu warunkowo zawieszone , co z kolei wyklucza ( art 523§3 kpk ) wniesienie ewentualnej kasacji. Nie mówiąc już o tym , że pogorszyłoby to także sytuację w/w chociażby w kontekście odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu deliktu ( art 8 § 2 kpk ).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd I instancji winien uwzględnić poczynione powyżej w pkt 3 uwagi., mając także na względzie treść art 442§ 2 kpk.

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

SSO Patryk Pietrzak

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Rejonowego w Kaliszu w sprawie II K 1571/19 z dnia 8 marca 2022 roku.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

Uchylenie

☐

Zmiana

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego M. G..

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Rejonowego w Kaliszu w sprawie II K 1571/19 z dnia 8 marca 2022 roku.

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

Uchylenie

☒

Zmiana