I C 4/22

Wyrok+Uzasadnienie

Sygn. akt I C 4/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 września 2022 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sławomir Splitt

Protokolant: Jolanta Migot

po rozpoznaniu w dniu 28 września 2022 r. w Gdyni na rozprawie

sprawy z powództwa M. K.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

o zapłatę

I. oddala powództwo;

II. zasądza od powoda M. K. na rzecz pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 3.617,00 złotych (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Powód M. K. domaga3 siê od pozwanej (...) sp. z o.o. w W. zap3aty kwoty 40.650,00 z3 wraz z odsetkami ustawowymi za opóŸnienie od dnia 4 kwietnia 2015 roku do dnia zap3aty, a tak¿e zas1dzenia na swoj1 rzecz kosztów procesu wed3ug norm przepisanych.

W uzasadnieniu podano, ¿e dnia 30 marca 2015 roku w Centrum Handlowym (...) powód zosta3 potr1cony przez biegn1cego P. M., który ucieka3 przed ochroniarzami. O.œci zdarzenia jak rozstrój zdrowia trwaj1cy ponad 7 dni s1 niesporne i zosta3y stwierdzone prawomocnym wyrokiem z dnia 16 paŸdziernika 2017 roku (...) Rejonowego w M. w sprawie o sygn. akt II K 620/17.

Powód z uwagi na doznane obra¿enia by3 hospitalizowany na Oddziale (...) Ogólnej w Szpitalu Miejskim w G. przez 5 dni. N. odby3 szereg dodatkowych wizyt i konsultacji lekarskich. Koszty leczenia w znacznej mierze pokryte zosta3y przez NFZ. Powód poniós3 jednak koszty prywatnych wizyt lekarskich, przy czym dysponuje rachunkami na 31czn1 kwotê 650 z3.

Poza odszkodowaniem w tej kwocie powód dochodzi3 zadoœæuczynienia za szkodê niemaj1tkow1 w wysokoœci 40.000,00 z3. Kwota ¿1danego zadoœæuczynienia zosta3a pomniejszona o kwotê nawi1zki zas1dzonej wyrokiem karnym.

Pozwany jest zarz1dc1 Centrum Handlowego (...) w G..

Powód zainicjowa3 postêpowanie pojednawcze, które nie przynios3o skutku w postaci ugodowego zakoñczenia sporu miêdzy stronami.

(pozew – k. 3-6)

Pozwana w odpowiedzi na pozew wnios3a o oddalenie powództwa w ca3oœci.

W uzasadnieniu stwierdzi3a, i¿ roszczenie uleg3o przedawnieniu, a powód nie przerwa3 skutecznie biegu terminu przedawnienia, poniewa¿ zawezwanie do próby ugodowej nie mia3o na celu dochodzenie roszczenia, a jedynie przerwanie biegu przedawnienia. Powód nie sk3ada3 ¿adnej propozycji ugody.

Powód dowiedzia3 siê o szkodzie i osobie zobowi1zanej do jej naprawienia najpóŸniej w dniu wydania wyroku karnego, czyli 16 paŸdziernika 2017 roku. Zatem roszczenia powoda przedawni3o siê najpóŸniej z dniem 16 paŸdziernika 2020 roku.

Ponadto podnios3a zarzut braku legitymacji biernej, poniewa¿ szkoda zosta3a wyrz1dzona przez osobê trzeci1 – P. M.. Dodatkowo pozwana wskaza3a, i¿ P. M. dokona3 potr1cenia powoda podczas ucieczki przed pracownikiem ochrony sklepu (...), to jest sklepu wielkopowierzchniowego znajduj1cego siê na terenie Centrum Handlowego (...) w G..

N.¿nie od powy¿szego pozwana wskaza3a, i¿ nie zatrudnia3a firmy ochroniarskiej sprawuj1cej nadzór i dozór Centrum Handlowego (...) w G., umowê dotycz1c1 ochrony obiektu zawiera3 jej w3aœciciel - spó3ka Centrum (...) spó3ka z o.o. w dniu 2 stycznia 2015 roku.

Powód nie wskaza3 na jakiej zasadzie odpowiadaæ mia3aby pozwana, a pozwanej nie sposób przypisaæ winy.

Wreszcie powód zakwestionowa3 wysokoœæ szkody i zadoœæuczynienia dochodzonych przez powoda.

(odpowiedŸ na pozew k. 62-73)

W odpowiedzi powód wskaza3 m.in., ¿e roszczenie nie jest przedawnione, gdy¿ zgodnie z art. 118 k.c. termin przedawnienia wypada na ostatni dzieñ roku kalendarzowego. Zdaniem powoda ka¿de zawezwanie do próby ugodowej przerywa bieg przedawnienia.

(...) podstawy odpowiedzialnoœci pozwanego powód wskaza3 art. 435 k.c. i odpowiedzialnoœæ na zasadzie ryzyka. N.¿nie od tego powo3a3 siê na art. 429 k.c. oraz art. 415 k.c.

ród3a odpowiedzialnoœci pozwanego w zdarzeniu powód upatrywa3 w z3ej organizacji funkcjonowania centrum handlowego. Do zdarzenia dosz3o poza terenem konkretnego sklepu, ale w czêœci ogólnodostêpnej centrum handlowego. Powód przyrówna3 przedmiotowe zdarzenie do poœlizgniêcia siê powoda na nieoznaczonej, œwie¿o umytej pod3odze, czy uderzenia w nieoznaczone przeszklone drzwi. Zgodnie z art. 441 § 1 k.c. odpowiedzialnoœæ pozwanego i P. M. jest solidarna.

Powód podnosi3 tak¿e, ¿e pracownik ochrony sklepu nie powinien podejmowaæ poœcigu i u¿ywaæ œrodków przymusu bezpoœredniego w sytuacji, gdy poœcig móg3 stanowiæ zagro¿enie dla zdrowia osoby trzeciej – w tym wypadku powoda.

Reprezentanci powoda nie wprowadzili ¿adnych regulacji dotycz1cych funkcjonowania pracowników ochrony na terenie centrum handlowego. Gdyby pozwany prawid3owo zarz1dza3 centrum handlowym nie dosz3oby do przedmiotowego zdarzenia.

(pismo powoda z dnia 05.05.2022r. – k. 109-113)

Pozwany w odpowiedzi poza podtrzymaniem dotychczasowego stanowiska zaprzeczy3, aby odpowiada3 na zasadzie ryzyka zgodnie z art. 435 § 1 k.c.

Pozwany w formie pytañ retorycznych wskaza3 na brak podstaw do wprowadzania specjalnej organizacji centrum handlowego na wypadek pope3niania czynów zabronionych. Poza tym pracownik ochrony mia3 prawo u¿yæ œrodków przymusu bezpoœredniego.

(pismo pozwanego z dnia 11.07.2022r. – k. 182-187)

Stan faktyczny:

Dnia 30 marca 2015 roku w Centrum Handlowym (...) w G. przy sklepie marki A. podczas ucieczki przed pracownikiem ochrony sklepu (...) P. M. potr1ci3 id1cego powoda powoduj1c jego upadek na pod3ogê i utratê przytomnoœci. W nastêpstwie czego spowodowa3 nieumyœlnie u powoda obra¿enia cia3a w postaci urazu g3owy, wstrz1œnienia pnia mózgu i krwiaka przymózgowego.

(fakty bezsporne nadto potwierdzone: zeznaniami powoda – k. 197-199, p3yta – k. 201)

Pismem z dnia 28 sierpnia 2015 roku powód zg3osi3 szkodê pozwanemu. Pozwany nie uzna3 swojej odpowiedzialnoœci za szkodê i nie wyp3aci3 powodowi zadoœæuczynienia lub odszkodowania.

(dowód: pismo z dnia 28.08.2015r. – k. 27-28)

Dnia 29 marca 2018 roku powód zawezwa3 pozwanego do próby ugodowej tej treœci, ¿e pozwany mia3by zap3aciæ na rzecz powoda kwotê 40.000,00 z3 wraz z ustawowymi odsetkami za opóŸnienie od dnia 31 marca 2018 roku do dnia zap3aty tytu3em zadoœæuczynienia oraz kwotê 600,00 z3 wraz z ustawowymi odsetkami za opóŸnienie od dnia 31 marca 2018 roku do dnia zap3aty tytu3em odszkodowania. Na posiedzeniu pojednawczym dnia 28 czerwca 2018 roku nie dosz3o do zawarcia ugody.

(fakty bezsporne nadto czêœciowo potwierdzone: wnioskiem z dnia 29.03.2018r. – k. 39-40, potwierdzeniem nadania – k. 41, zawiadomieniem – k. 42)

Pozwany jest zarz1dc1 Centrum Handlowego (...) w G..

(fakt bezsporny)

(...)¿y3, co nastêpuje:

P.¿szy stan faktyczny (...) na podstawie dowodów z dokumentów przed3o¿onych przez strony, dowodu z zeznañ powoda, a w znacznej mierze na podstawie zgodnych oœwiadczeñ stron.

Do akt sprawy nie do31czono choæby kopii wyroku S1du Rejonowego w M. z dnia 16 paŸdziernika 2017 roku w sprawie o sygn. akt II K 620/17, a jedynie wydruk jego uzasadnienia z Portalu Informacyjnego (...) Powszechnych. Nie mniej (...) na uwadze, ¿e strony procesu by3y zgodne co do okolicznoœci zdarzenia, z którym powód wi1za3 szkodê i powo3ywa3y siê na treœæ tego uzasadnienia, st1d istotne fakty zawarte w tym uzasadnieniu nale¿a3o uznaæ za bezsporne fakty. (...) dowodu w postaci pism kierowanych do pozwanego oraz kopia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej wraz z dowodem nadania oraz zawiadomieniem o terminie posiedzenia nie budzi3y w1tpliwoœci, co do istnienia orygina3ów to¿samych co do treœci z przedstawionymi kopiami/wydrukami, a ¿adna ze stron nie podnosi3a do nich zastrze¿eñ. Wydany wyrok karny nie (...) na podstawie art. 11 k.p.c., albowiem pozwany nie bra3 udzia3u w postêpowaniu karnym zakoñczony wydaniem tego wyroku.

W ocenie (...) brak by3o podstaw do przeprowadzania dowodu z opinii (...) s1dowego neurologa i chirurga lub ortopedy na okolicznoœæ skutków zdarzenia z dnia 30 marca 2015 roku dla powoda oraz stopnia dolegliwoœci obra¿eñ, których dozna3 powód, a tak¿e zeznañ œ (...) G. i podlega3y pominiêciu na podstawie art. 2352 § 1 pkt 2 k.p.c. jako nieistotne dla rozstrzygniêcia sprawy wobec ustalenia braku podstaw odpowiedzialnoœci pozwanego za doznan1 przez powoda szkodê.

Zeznania powoda nale¿a3o oceniæ jako szczere, logiczne i niesprzeczne. (...) jednak jedynie uzupe3nienie bezspornych faktów dotycz1cych przebiegu zdarzenia szkodowego.

W okolicznoœciach niniejszej sprawy powód wbrew obowi1zuj1cemu rozk3adowi ciê¿aru dowodu (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 § 1 k.p.c.) nie wykaza3 przes3anek odpowiedzialnoœci odszkodowawczej po stronie pozwanej zarówno na zasadzie winy, ryzyka czy odpowiedzialnoœci za cudze czyny.

Zgodnie bowiem z treœci1 art. 415 k.c. kto z winy swej wyrz1dzi3 drugiemu szkodê, obowi1zany jest do jej naprawienia.

(...)œnie przewa¿a stanowisko, ¿e nale¿y rozdzieliæ zakresy winy i bezprawnoœci, a bezprawnoœæ ujmowaæ jako przes3ankê winy. Przyjmuje siê, ¿e pojêcie winy nale¿y odnieœæ jedynie do opisania podmiotowych cech zachowania siê sprawcy szkody, jednak dopiero czyn bezprawny mo¿e byæ oceniany w kategoriach czynu zawinionego w rozumieniu art. 415 k.c. B.œæ czynu oznacza jego sprzecznoœæ z obowi1zuj1cym porz1dkiem prawnym. W. mo¿na natomiast przypisaæ sprawcy czynu w sytuacji, w której istniej1 podstawy do negatywnej oceny jego zachowania z punktu widzenia zarówno obiektywnego, jak i subiektywnego (por. A. Rzetecka Gil, Komentarz do art. 415 k.c., lex/el 2011, wyrok S1du Najwy¿szego z 7 maja 2008 r., II CSK 4/08, 424363).

Bezprawnym zachowaniem siê bêdzie wiêc takie, które stanowi obiektywne z3amanie okreœlonych regu3 postêpowania, czyli bêdzie sprzeczne z obowi1zuj1cym porz1dkiem prawnym. Przez „porz1dek prawny” rozumie siê nakazy i zakazy wynikaj1ce z normy prawnej, ale równie¿ nakazy i zakazy wynikaj1ce z norm moralnych i obyczajowych, czyli zasad wspó3¿ycia spo3ecznego. Przyjmuje siê, ¿e bezprawnoœæ w rozumieniu re¿imu deliktowego jest efektem ogólnego, normatywnego zakazu, skutecznego

erga omnes, niewyrz1dzania sobie nawzajem szkody. Dlatego czyn niedozwolony w znaczeniu art. 415 k.c. mo¿e mieæ miejsce tylko wtedy, gdy sprawca szkody naruszy3 obowi1zek powszechny, ci1¿1cy na ka¿dym. W. te¿ trzeba, ¿e okolicznoœci1 wy31czaj1c1 bezprawnoœæ jest m.in. dzia3anie w granicach ustawowo przyznanych uprawnieñ (por. A. Rzetecka Gil, Komentarz do art. 415 k.c., lex/el 2011).

Zdaniem (...) w powstaniu szkody ponosi P. M. uciekaj1cy przed pracownikami ochrony sklepu (...), który potr1ci3 powoda i doprowadzi3 do jego upadku. Nie sposób przypisaæ innej osobie/podmiotowi obiektywnie nieprawid3owego zachowania, a w szczególnoœci ochraniarzowi sklepu wielkopowierzchniowego. P. za sprawc1 usi3owania dokonania kradzie¿y mieœci siê nie tylko w granicach wyznaczonych ustaw1 z dnia 22 sierpnia 1997 roku o ochronie osób i mienia oraz ustawie z dnia 24 maja 2013 roku o œrodkach przymusu bezpoœredniego i broni palnej, ale tak¿e w granicach dzia3ania ka¿dej osoby niezale¿nie od aktualnie pe3nionej funkcji. Zgodnie bowiem z treœci1 art. 243 § 1 k.k. ka¿dy ma prawo uj1æ osobê na gor1cym uczynku przestêpstwa lub w poœcigu podjêtym bezpoœrednio po pope3nieniu przestêpstwa, je¿eli zachodzi obawa ukrycia siê tej osoby lub nie mo¿na ustaliæ jej to¿samoœci. U. na gor1cym uczynku ma miejsce wtedy, gdy schwytanie nastêpuje w czasie (w momencie) pope3nienia przestêpstwa (por. (...) N.¿szego z 10.7.1987 r., VI KZP 8/87, OSNKW 1987, Nr 11–12, poz. 97) lub po jego pope3nieniu, ale kiedy sprawca pozostaje jeszcze na jego miejscu (por. R.A. S., Zatrzymanie, s. 32). Poœcig za sprawc1 powinien byæ rozpoczêty natychmiast po dokonaniu lub usi3owaniu dokonania przestêpstwa i mieæ ci1g3y charakter (por. T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postêpowanie, 2011, s. 575). Uprawnionym do ujêcia jest ka¿dy, tj. osoba fizyczna, bez wzglêdu na obywatelstwo, funkcjê i stosunek do sprawcy. Nie jest to zachowanie bezprawne, gdy¿ ten, kto ujmuje sprawcê w okolicznoœciach wskazanych w § 1, dzia3a w ramach ustawowego uprawnienia (J. Skorupka (red.), Kodeks postêpowania karnego. Komentarz, Wyd. 5, Warszawa 2021).

W okolicznoœciach niniejszej sprawy nie ulega3o w1tpliwoœci, ¿e P. M. ucieka3 przed ochroniarzami po – jak siê wydaje – co najmniej usi3owaniu kradzie¿y. Nie wydaje siê bowiem normatywnym zachowaniem ucieczka w innych ni¿ opisane okolicznoœciach. Równie¿ ma3o prawdopodobne, aby ochroniarz zna3 dane uciekaj1cego, co stanowi3oby przeszkodê w mo¿liwoœci zatrzymania go w ramach ujêcia obywatelskiego. Skoro zatem ka¿dy ze œwiadków zdarzenia mia3 ustawowe prawo do podjêcia poœcigu za sprawc1 przestêpstwa (równie¿ jego usi3owania – art. 13 k.p.k.), to uprawnienie takie przys3ugiwa3o ochroniarzowi. Skoro zatem ustawodawca uprawni3 ka¿dego do przytrzymania sprawcy i oddania go w rêce policji, to tym bardziej osoba wykonuj1ca obowi1zki z zakresu osób i mienia na podstawie wspomnianych wy¿ej ustaw takie uprawnienie posiada3a. Dlatego poœcigu za uciekaj1cym sprawc1 nie mo¿na uznaæ za zachowanie bezprawne. Wreszcie nie mo¿na zarzuciæ, aby przyczyn1 ucieczki sprawcy by3a pogoñ przez ochroniarzy. B.œredni1 przyczyn1 ucieczki by3a chêæ unikniêcia odpowiedzialnoœci karnej. Nie mo¿na oczekiwaæ, ¿e pracownicy ochrony bêd1 przygl1daæ siê sprawcy przestêpstwa i pozwol1, aby spokojnym krokiem oddali3 siê, co uniemo¿liwi3oby poci1gniêcie go do odpowiedzialnoœci karnej. Nawet nagranie z monitoringu mo¿e byæ niewystarczaj1ce, aby ustaliæ personalia sprawcy. (...) nawet, ¿e P. M. nie usi3owa3 w sklepie (...) dokonaæ przestêpstwa, to po pierwsze jego bieg nale¿a3o uznaæ za co najmniej niebezpieczny dla innych klientów Centrum Handlowego, a po drugie to jego dzia3anie doprowadzi3o do szkody, gdy¿ to w3aœnie on wpad3 na powoda i spowodowa3 jego upadek.

W tej sytuacji skrótowo nale¿y odnieœæ siê do odpowiedzialnoœci pozwanego jako odpowiedzialnoœci za cudze czyny. Zgodnie bowiem z art. 429 k.c. kto powierza wykonanie czynnoœci drugiemu, ten jest odpowiedzialny za szkodê wyrz1dzon1 przez sprawcê przy wykonywaniu powierzonej mu czynnoœci, chyba ¿e nie ponosi winy w wyborze albo ¿e wykonanie czynnoœci powierzy3 osobie, przedsiêbiorstwu lub zak3adowi, które w zakresie swej dzia3alnoœci zawodowej trudni1 siê wykonywaniem takich czynnoœci.

Po pierwsze powód nie wykaza3, aby pozwany powierzy3 us3ugi w zakresie ochrony osób i mienia na terenie sklepu wielkopowierzchniowego A.. Pozwany nie powierzy3 nawet takich us3ug na terenie poza sklepem, gdy¿ jak wynika ze z3o¿onej umowy (vide: k. 93-100) czynnoœci te powierzone zosta3y przez Centrum (...) sp. z o.o. w W..

Poza tym okolicznoœci1 egzoneracyjn1 w tym przypadku jest powierzenie wykonywania tych czynnoœci profesjonaliœcie. Z.¿ywszy na koncesjonowanie dzia3alnoœci o tym charakterze (art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia) nie ulega3o w1tpliwoœci, ¿e powierzaj1cy takie czynnoœci zwolniony jest z odpowiedzialnoœci za szkody powsta3e z winy tego podmiotu, wzglêdnie przez jego pracowników (w zw. z art. 430 k.c.).

(...) nie znalaz3 tak¿e podstaw do uznania, aby pozwany zobowi1zany by3 do wprowadzenia jakichkolwiek regulacji dotycz1cych funkcjonowania pracowników ochrony na terenie centrum handlowego. W szczególnoœci pozwany nie odpowiada3 za dzia3ania pracowników ochrony jednego sklepów na jego terenie. Je¿eli – jak twierdzi powód – dzia3anie pracownika ochrony by3o bezprawne, to tym bardziej nie jest konieczne, aby wprowadzaæ jakiekolwiek ponadustawowe regulacje, o czym w formie pytañ retorycznych argumentowa3 pozwany.

Nie by3o tak¿e podstaw do uznania, ¿e zarz1dca Centrum Handlowe ponosi3 odpowiedzialnoœæ na zasadzie ryzyka stosownie do art. 435 § 1 k.c., stanowi1cego, ¿e prowadz1cy na w3asny rachunek przedsiêbiorstwo lub zak3ad wprawiany w ruch za pomoc1 si3 przyrody (pary, gazu, elektrycznoœci, paliw p3ynnych itp.) ponosi odpowiedzialnoœæ za szkodê na osobie lub mieniu, wyrz1dzon1 komukolwiek przez ruch przedsiêbiorstwa lub zak3adu, chyba ¿e szkoda nast1pi3a wskutek si3y wy¿szej albo wy31cznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za któr1 nie ponosi odpowiedzialnoœci.

Brak jest bowiem podstaw do zakwalifikowania Centrum Handlowego jako przedsiêbiorstwa wprawianego w ruch za pomoc1 si3 przyrody. Powodem wprowadzenia przez ustawodawcê obostrzonej odpowiedzialnoœci opartej na zasadzie ryzyka by3 rozwój techniki i stosowanie przez przedsiêbiorców w celu prowadzenia dzia3alnoœci gospodarczej takich urz1dzeñ, które powoduj1 powa¿ne zagro¿enie dla otoczenia. Dlatego do zastosowania opisanej regulacji nie wystarcza, aby przedsiêbiorstwo wykorzystywa3o elementarne si3y przyrody (np. energiê elektryczn1, paliwa, gaz), lecz chodzi tu o procesy polegaj1ce na przetwarzaniu energii elementarnej na pracê lub inne postacie energii, co wymaga u¿ycia maszyn i innych urz1dzeñ. W orzecznictwie trafnie wskazuje siê, ¿e ustalaj1c zakres stosowania powo3anego przepisu, nale¿y uwzglêdniæ trzy elementy: stopieñ zagro¿enia ze strony stosowanych urz1dzeñ, stopieñ komplikacji przy przetwarzaniu energii elementarnej na pracê oraz ogólny poziom techniki (por. wyrok S1du N.¿szego z dnia 12 lipca 1977 r., IV CR 216/77, OSNC 1978/4/73).

Centrum Handlowe korzysta z urz1dzeñ zasilanych energi1 elektryczn1, ale nie przetwarza tej energii, a urz1dzenia korzystaj1ce z tej energii nie stwarzaj1c zagro¿enia dla otoczenia. W spo3eczeñstwie powszechne jest korzystanie z analogicznych urz1dzeñ. Wreszcie powsta3a szkoda nie pozostawa3a w jakimkolwiek zwi1zku z dzia3aniem urz1dzeñ wprawianych w ruch za pomoc1 si3 przyrody.

Nie by3o wiêc podstaw, aby do pozwanego stosowaæ art. 435 § 1 k.c., bêd1cy podstaw1 rozszerzonej odpowiedzialnoœci odszkodowawczej ponoszonej przez przedsiêbiorstwo wprawiane w ruch za pomoc1 si3 przyrody.

Negatywna ocena roszczenia powoda co do zasady (...) z badania wysokoœci poniesionej szkody maj1tkowej jak i niemaj1tkowej, czego wyraz stanowi3y opisane na wstêpie rozwa¿añ rozstrzygniêcia w przedmiocie pominiêcia dowodów.

Pomimo powy¿szej oceny (...), ¿e podniesiony zarzut przedawnienia okaza3 siê chybiony. Do szkody dosz3o dnia 30 marca 2015 roku. Wniosek o zawezwanie do próby ugodowej wniesiony dnia 29 marca 2018 roku stosownie do treœci art. 123 § 1 pkt 1 k.c. przerwa3 bieg przedawnienia i rozpocz13 na nowo jeszcze w tym samym roku. Z.¿ywszy na regulacjê art. 118 k.c. i up3ywu terminu przedawnienia na koniec roku kalendarzowe, to zg3oszone pozwem wniesionym dnia 30 grudnia 2021 roku roszczenie nie mog3o byæ przedawnione, przyjmuj1c za stronami co najmniej 3-letnimi termin przedawnienia.

(...) na uwadze ca3okszta3t rozwa¿ (...) na podstawie art. 415 k.c., art. 429 k.c. (w zw. z art. 430 k.c.) oraz art. 435 § 1 k.c. stosowanych a contrario powództwo w punkcie I. wyroku nale¿a3o oddaliæ.

O kosztach procesu orzeczono w punkcie II. wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 rozporz1dzenia Ministra S.œci z dnia 22 paŸdziernika 2015 roku w sprawie op3at za czynnoœci adwokackie (Dz.U.2015.1800 ze zm.), obci1¿aj1c powoda jako przegrywaj1cego proces ca3oœci1 poniesionych przez pozwanego kosztów procesu, na co sk3ada3y siê: wynagrodzenie kwalifikowanego pe3nomocnika w osobie adwokata (3.600,00 z3) oraz op3ata skarbowa od pe3nomocnictwa (17,00 z3).